Le luxe quotidien.

Beste vrienden jullie hebben nog het sluitstuk van mijn reis tegoed.  Ik heb bij mijn thuiskomst eerst even geluierd en de nodige was-, plas- en opruimwerken gepleegd.  Tot ik gisteren een smsje kreeg met de vraag : "Uit geschreven".  Na deze subtiele aansporing bezorg ik jullie onderstaand dan ook het voorlaatste blogverslag van mijn omzwervingen.

 's Morgens (25/9)  om 7u15 opgestaan en na een vlug ontbijt alles klaargemaakt om te vertrekken.  Ik begin enige routine te ontwikkelen want om 11u reed ik, fris gedoucht met veel goesting, het terrein van Camping des Alouettes af.  

Het eerste stuk liep over de n147 naar Poitiers.  Een drukke 'route nationale' die pas in Poitiers aansluit op de autostrade A10.  Ik dacht al dat ik - eens te meer - verkeerd was gereden maar na consultatie van de kaart bleek alles te kloppen. 

De rest van de rit verliep vlotjes en om 17u34 ben ik aangekomen bij Hotel de la Tour.  Ondanks de duidelijke belofte dat er plaats zou zijn om auto en caravan te parkeren, was dit niet voorzien.  De receptioniste had niet gedacht dat de combinatie zo lang zou zijn.  Dan maar losgekoppeld en op verscheidene plaatsen gezet.  Ik was door dat laatste nogal geïrriteerd en heb mijn teleurstelling duidelijk te kennen gegeven.  Angry old white man dus.

Hier ben ik al weer tevreden want het vooruitzicht van een bed en de luxe van een uitgebreid ontbijt hebben de situatie vlug opgeklaard

Ik slaap in de rood-gele kamer.  Het hotel zelf ligt in een rustige buurt, alhoewel de afrit van de autostrade en Rouen niet echt veraf zijn.

Irza, de receptioniste (misschien een beetje onder de indruk van mijn duidelijke communicatie rond het parkeerprobleem) had, op mijn  vraag, een restaurant gereserveerd in de buurt.  Op een kwartiertje stappen van het hotel kon ik dineren in 'Auberge du Pressoir'.  

Ik heb daar, met veel genoegen, het 'menu Espoir' geconsumeerd.

Eerst een ricard, ik moest toch niet meer rijden en dus was een wijntje bij het eten ook mogelijk.

Het voorgerecht was een gemengde salade met gegrilde kazen.  Die fransen hebben toch een zekere  'je ne sais quoi'  om hun salades zeer smakelijk te maken. Een lekkere en frisse vinaigrette als tegengewicht voor de zwaardere kaassoorten :

Als hoofdgerecht : souris d'agneau.

Lekker maar voor mij iets te 'zoet'.  

De worteltjes en zilveruitjes hadden iets te veel suiker meegekregen.  

Het lam was boterzacht (sous-vide) klaargemaakt.  

De aardappelpuree was dan weer iets te zout naar mijn smaak.  Alhoewel ik gebruik zelf zeer weinig zout en dan is die vlug sterk aanwezig.

Als dessert de suggestie van de chef : citroentaart

Ook hier helde het evenwicht naar de zoete kant.  Ik had graag wat meer 'zuur' van de citroen geproefd.  

Maar lekker en mooi gepresenteerd.

Een koffie vormde het sluitstuk van dit eetfestijn.

Het kwartiertje wandelen naar het hotel was de perfecte afzakker.  

Op de kamer nog wat televisie gekeken en een beetje gelezen vooraleer met een fijn voldaan gevoel te gaan slapen.  Zalig toch een lekker bed en het vooruitzicht op een copieus ontbijt.  Slaapwel ...zzzz

Tot opeens, om 3u49 in de nacht ... mijn Passagier Locatie Formulier.  Dat heb ik nog niet ingevuld.  En dus vond ik mezelf aan het bureautje in de kamer om dat alsnog te doen.

De rit naar huis (26/9) was een "makkie".  Ik ben vertrokken rond 11u aan het hotel en om 15u07 was ik thuis.  Me, my car and my caravan zijn na een laatste omzwerving 297 km weer veilig aangekomen.

Tijd om toch even te relaxen en het genot van mijn eigenste plekje en bed te ervaren.

Tot later over een paar weken in de cijferblog vrienden,

Hubert