R.I.P. mijn blauwe reisgezellin

Beste vrienden het is met veel verdriet in mijn hart dat ik jullie het schielijk overlijden aankondig van mijn compagnon de route sinds jaren.

Ze reisde al jaren met mij mee.  Het was haar taak om de zorgen voor de gekoelde dranken en er op toe te zien dat het eten niet bedierf.  In de auto zat zij meestal op de achterbank aan de passagierskant.  Tijdens het remmen en optrekken van de auto liet ze af en toe een tik horen.  Alsof ze wilde zeggen : "Voorzichtig Hubert, komen wij er vandaag niet dan pas morgen. We zijn op reis er is geen haast bij."

Haar heengaan gebeurde op 15 september na mijn boottochtje op het Canal du Midi.  Die avond kregen we een ware zondvloed te verwerken.  Gewoontegetrouw stond ze achter de caravan wat te staan en deed ze waar ze goed in was : verkoeling geven.  Het regende echter zo overvloedig dat zij tot over haar voeten in het water kwam te staan.  Dat heeft ze niet overleefd; ze werd geëlektrocuteerd.  

Als er wordt gevraagd naar de verantwoordelijkheid dan moet ik, met enige schroom en veel schuldbesef, toegeven dat ik te laat was om haar te redden.  In het veilige droge van mijn caravan was ik juist aan het koken ("collier d'agneaux de lait in tomatensaus met reuzenchampignons en linguine) en ik dacht dat ze het wel zou redden.  

Deze onachtzaamheid koste haar het leven.  Voor een strafrechtbank zou ik minstens worden veroordeeld wegens het niet verlenen van hulp in een noodsituatie.

Ik zal haar, als teken van dankbaarheid, meenemen op de achterbank naar huis.  Misschien kan een professional, na een gedegen onderzoek, haar opnieuw tot leven wekken ? 

Rest mij nog haar een laatste groet te brengen.  Wij verwachten bloemen noch kransen maar in de reacties zal een woord van mededogen zeker deugd doen.

Dank mijn blauwe reisgezellin het ga je goed  + Requiescat in pace +

.

.

.

.

.

.

Groetjes van mijn innerlijke Stephen King,

Hubert